🐅 Wzięcie 13 Lew W Brydżu

dzwonek w brydżu ★★★ KIER: w brydżu: młodszy tylko od pika ★★★ ROMB: kształt kara w brydżu ★★★ WIST: wyjście kartą w brydżu ★★★ BARON: konwencja w brydżu ★★★★★ dzejdi: DEBEL: w brydżu - kontra liczona podwójnie ★★★★★ eliza: SZLEM: wzięcie 13 lew w brydżu ★★★ KONTRA: odzywka w Hasło krzyżówkowe „wzięcie 12 lew w brydżu” w słowniku szaradzisty. W naszym leksykonie krzyżówkowym dla wyrażenia wzięcie 12 lew w brydżu znajduje się tylko 1 odpowiedź do krzyżówki. Definicje te zostały podzielone na 1 grupę znaczeniową. Jeżeli znasz inne znaczenia pasujące do hasła „ wzięcie 12 lew w brydżu Gra została wymyślona pod koniec XIX w. Rozgrywana jest przez 4 osoby, parami, talią 52-kartową. Po rozdaniu kart odbywa się licytacja, deklarująca wzięcie określonej ilości lew oraz kolor atutowy, następnie rozgrywka decydująca o zwycięstwie. Jej wynik, wyrażony w punktach, tworzy tzw. zapis. Pomocne w rozpoznaniu może być tzw. prawo jedenastu. Pozwala ono na określenie ile kart starszych od karty wistu znajduje się w zakrytej ręce. Sposób obliczania jest bardzo prosty: od 11 odejmujesz rangę (wysokość) karty wistu, liczbę starszych kart widocznych na stole i w twojej karcie. Jeśli otrzymasz liczbę ujemną to oznacza Hasło do krzyżówki „wyjście w brydżu” w leksykonie szaradzisty. W naszym internetowym leksykonie szaradzisty dla wyrażenia wyjście w brydżu znajduje się tylko 1 odpowiedź do krzyżówek. Definicje te zostały podzielone na 1 grupę znaczeniową. Lew, były producent filmowy ★ SZLEM: wzięcie 13 lew w brydżu ★★★ BUŁGAR: używa pieniądza o nazwie lew ★★★ JASZYN: lew, który bronił bramki jak lew ★★★ KSIĄŻĘ: Lew Nikołajewicz Myszkin z powieści "Idiota" F. Dostojewskiego ★★★ oona: KUGUAR: puma ★★★ TROCKI: Lew, radziecki polityk (1879-1940 Lista kolejnych pytań na które możesz znać odpowiedź. Jak dodać nowe hasło? Rozwiązania krzyżówkowe na pytanie „Imienniczka zweiga pisarza”. Podaj prawidłową odpowiedź na pytanie „Imienniczka zweiga pisarza”. AMP w Brydżu Sportowym, Katowice, Poland. 571 likes. Akademickie Mistrzostwa Polski w Brydżu Sportowym odbywają się w dniach 28-30.04.2022 w Katowicach. w brydżu: młodszy tylko od pika ★★★ ROMB: kształt kara w brydżu ★★★ WIST: wyjście kartą w brydżu ★★★ DEBEL: w brydżu - kontra liczona podwójnie ★★★★★ eliza: ROBER: faza gry w brydżu ★★★ SZLEM: wzięcie 13 lew w brydżu ★★★ KONTRA: odzywka w brydżu ★★★ PARADA: w brydżu rodzaj manewru K9GBnde. Examples Stem A ponieważ bazy są zajęte, nie jest to zwyczajny homer, lecz wielki szlem. Wielki szlem (ang. grand slam) – w baseballu, jest to home run, podczas którego wszystkie trzy bazy są zajęte w momencie uderzenia. WikiMatrix Było to pierwsze zwycięstwo francuskiej tenisistki w Wielkim Szlemie. WikiMatrix Jednakże Australia podczas wyjazdu do Wielkiej Brytanii zdobyła swojego pierwszego Wielkiego Szlema. WikiMatrix Zawody wygrała Francja, w emocjonującym ostatnim meczu pokonując 12-10 Anglię i zdobywając w ten sposób Wielkiego Szlema – pierwszego od 2004, a dziewiątego w historii. WikiMatrix Przyznaję, że nie mam nerwów do licytowania szlemów. Literature “ — myśli Iwan Iljicz i zapomina ile wyszło atutów, atutuje zupełnie zbytecznie i wpada bez trzech na szlema. Literature Pierwsza faza operacji WIELKI SZLEM przebiegła pomyślnie. Literature A ponieważ bazy są zajęte, nie jest to zwyczajny ho- mer, lecz wielki szlem. Literature Evonne Fay Goolagong Cawley (ur. 31 lipca 1951 w Griffith) – australijska tenisistka, 7-krotna zwyciężczyni zawodów zaliczanych do Wielkiego Szlema. WikiMatrix Tym samym, Amerykanki zdobyły niekalendarzowego Wielkiego Szlema. WikiMatrix W roku 2009 wystąpiła w trzech turniejach zaliczanych do Wielkiego Szlema. WikiMatrix Kazał mu notować i jeszcze przez dwie godziny rozpracowywał w szczegółach całość operacji WIELKI SZLEM. Literature Wiesz, że ostatni raz wygraliśmy Wielkiego Szlema w 1956 roku? Jeśli wygrasz ten Wielki Szlem... wtedy moje nazwisko będzie tylko przypisem. "Karierowego" Wielkiego Szlema ma również w dorobku sześć zawodniczek - Pat Bradley, Juli Inkster, Annika Sörenstam, Louise Suggs, Karrie Webb i Mickey Wright. Osobny artykuł: Wielki Szlem (rugby union). WikiMatrix W Australian Open przedostała się do ćwierćfinałów, uzyskując swój najlepszy rezultat w tej odsłonie Wielkiego Szlema. WikiMatrix Operacja Wielki Szlem jest dla mnie najważniejsza opensubtitles2 Był bardzo bliski swego pierwszego zwycięstwa w Wielkim Szlemie, kiedy padł strzał. Literature opensubtitles2 opensubtitles2 W wielkim szlemie najlepszym wynikiem Stevena jest półfinał Rolanda Garrosa z 1995 roku. WikiMatrix PORADNIK NAUCZYCIELA BRYDŻA 1 Zwracają się do mnie chcący nauczać brydża z prośbą o wskazówki jak to robić na początku. W cyklu publikacji postaram się przedstawić pewne wskazania “kak eto dielat s naczala“. W czasach kiedy ja zaczynałem zabawę w uczenie dzieci gry w brydża – czyli za schyłkowego Gierka – wszyscy chłopcy umieli grac w jakąś grę karciana, a znajomość hierarchii kart nie stanowiła dla nich tajemnicy. Z dziewczętami nie próbowałem, bo one raczej nie interesowały się takimi rozrywkami. W dzisiejszych czasach zdarza się nierzadko, ze i chłopcy przychodzący do brydża nie znają hierarchii kart, nie mówiąc o znajomości jakiejkolwiek gry karcianej. Stwarza to nowe problemy dla uczących, których rozwiązaniu ma pomoc ten cykl publikacji. Postaram się przedstawiać to w formie luźnych propozycji do zajęć praktycznych. Będę wdzięczny za podzielenie się swoimi doświadczeniami innych pasjonatów nauczania brydża. Struktura talii kart – hierarchia starszeństwa Do nauczania tego elementu bardzo dobrze się nadaje popularna gra dla początkujących, a mianowicie “wojna“. Można grac w dwie, trzy lub cztery osoby aż do momentu osiągnięcia pewnej biegłości w rozpoznawaniu starszeństwa kart. Pojecie lewy jako jednostki obliczeniowej w grze Tu na początek wprowadzamy znana z kierkowej odgrywki grę w bez atu na wzięcie jak największej liczby lew. Gra odbywa się w czterech i na początku każdy gra indywidualnie dla siebie, w dalszej fazie (i to nie należy odwlekać zbyt długo – ciężko bowiem później przekonać do współpracy z siedzącym naprzeciwko partnerem). Przy tym ćwiczeniu w naturalny sposób pojawi się pojecie fort jako źródła lew. Należy wpoić od początku, ze forty można uzyskać wyłącznie w kolorze długim, minimum 4+kartowym. Wprowadzenie koloru atutowego Dokonuje się tego na początku za pomocą mianowania, czy to poprzez odkrywanie ostatniej karty, czy tez przez narzucenie z góry kolejności jaki kolor będzie atutowy. W dalszym ciągu wprowadza się kolejne obieranie przez grających koloru atutowego w 4-rozdaniowej rundzie, przy czym obieranie może się odbywać z polowy (przy 13 kartach z 7-miu) posiadanych kart lub z pełnej ich ilości. Tu również prowadzimy grę pojedynczo jak tez i w parach siedzących naprzeciwko siebie. Pojawi się tu trudność związana z tym, która propozycja ma być zwycięska – rozwiążemy ja poprzez ogłaszanie długości koloru np. Jeden z graczy mówi – chce grac w kiery bo mam 5 kart w tym kolorze; jeśli drugi się nie zgadza (z powodu malej liczby kart w tym kolorze w swojej ręce) proponuje inny kolor podając długość w tym kolorze w swojej ręce. Jeśli i ta propozycja nie zostanie przyjęta zgłasza się kolejne. Jeśli żadna nie zostanie przyjęta para gra w kolor ostatniej propozycji. Zapisujemy liczbę zdobytych lew przez zawodnika lub parę. Planowanie Kolejnym ćwiczeniem jest planowanie lew do zdobycia – każdy uczestnik zapowiada ile lew planuje wziąć w konkretnym rozdaniu - po obejrzeniu wszystkich kart oczywiście. Tu pojawi się okazja do zróżnicowania zapisu – pod kreska zapisujemy lewy zaplanowane i zrealizowane (przy niedoborze zapisujemy tyle minus ile wyniosła różnica pomiędzy zadeklarowana liczba lew, a osiągnięta), nad kreska zaś zapisujemy nadrobione lewy. Zwycięzca zostaje ten gracz, który ma na dole najwięcej punktów, a zapis nad kreska służy do rozdzielenia miejsc przy równej liczbie zdobytych punktów pod kreska. Pewna trudność pojawi się przy grze parami w tym wariancie – lewy planowane przez obu partnerów mogą się pokrywać. Da to okazje do zwrócenia uwagi na element, który nazywa się duplikacja wartości oraz zrodzić powinna ciekawość jak uniknąć tego typu trudności. Zwrócimy w ten sposób uwagę na możliwości jakie pojawia się w trakcie prawdziwej licytacji brydżowej. Wprowadzenie elementów licytacji brydżowej Tu należy na początku wprowadzić hierarchie starszeństwa kolorów w brydżu z uwzględnieniem “nadkoloru“ jakim jest bez atu. Zamiast ogólnej propozycji – “proponuje w piki“ wprowadzi się pojecie “jedno pik“. Dalsze propozycje musza uwzględniać hierarchie kolorów, przy czym możliwy będzie powrót na kolor zgłoszony w dowolnej kolejności i liczyć się będzie “ostatnie słowo“. Możliwe będzie oczywiście zagranie w bez atu kiedy partnerom nie uda się osiągnąć zgody przy wyborze koloru. Licytacja odbywa się wyłącznie w jednej parze, na która przypadła kolejność wyboru miana do gry. Wprowadzamy wyjściowa liczbę 6 jako próg od którego rozpoczyna się obliczanie zadeklarowanych lew – licytacja na poziomie 1-go to 6+1, na poziomie 2-ch to 6+2 itd. Wprowadzanie do licytacji drugiej strony W naturalny sposób pojawią się rozdania, w których strona wyznaczona do obrania koloru lub miana do gry nie będzie posiadała odpowiednich walorów do zadeklarowania wzięcia przynajmniej 7 lew łącznie. Wówczas prawo do deklaracji w co gramy i ile lew planujemy wziąć przechodzi na stronę przeciwną. Aby uniknąć zbyt częstego przepasowania rozdania (co może być nader częste) prowadzący może sam wyznaczyć stronę obierającą miano gry. Można to poprzedzić powrotem do gry z obieraniem koloru takim jak w kierki, kiedy to stosuje się sprzedaż miana do gry za określoną liczbę lew i to zarówno w wersji indywidualnej jak i parowej. Wprowadzenie pojęcia oceny posiadanej ręki za pomocą skali punktowej Zastosujemy tu skalę Miltona Worka jako najłatwiejszą i najbardziej rozpowszechnioną. Należy od początku wpoić przekonanie, że jest to pierwsza faza oceny wartości posiadanej ręki jak też i połączonych rąk i zwrócić uwagę na inne źródła lew – poznane już wcześniej forty i przebitki. Wspomnieć trzeba o walorach kolorów długich (forty) i krótkich (przebitki). Przy tych ostatnich od samego początku należy zwrócić uwagę na częste pokrywanie się lew przebitkowych i fort kiedy przebija się od dłuższego członu koloru. Przy okazji zwracamy uwagę na walory kontraktów na atutach rozłożonych 4-4 – mamy wtedy wybór, który człon uznamy za “dłuższy”, co miewa bardzo duże znaczenie dla liczby wziętych lew. Wartości zapisowe kolorów – kolory starsze i młodsze, dominacja zapisu za kontrakty bezatutowe Zamiast dotychczasowego zapisu ograniczającego się do lew pod kreską i nad nią, wprowadzamy konkretny zapis w postaci wielkości uwzględniającej wartość poszczególnych mian (kolorów + BA). Strefy zapisu brydżowego Wprowadzamy kolejne korekty zapisu brydżowego – premie za częściówki, końcówki i gry premiowe. Zapis robrowy i sportowy – różnice w taktyce gry. Cel gry w kontekście zapisu brydżowego Celem gry jest zdobycie możliwie maksymalnej ilości punktów lub poniesienie jak najmniejszych strat punktowych w sytuacji kiedy przewagę karty ma przeciwnik. Wprowadzenie pojęcia minimaksa. Wprowadzenie pojęcia kontry i rekontry jako narzędzia podwajającego zapis Wprowadzenie tych elementów winno być poprzedzone zwróceniem uwagi na odpowiedzialność ciążącą na licytujących za złożone deklaracje i konsekwencje ich niedotrzymania. Stąd naturalne pojawienie się narzędzia karcącego za frywolność i nieodpowiedzialność w licytacji. Zwracamy uwagę na fakt iż będą zdarzenia, kiedy skarcenie kontrą jest bardziej opłacalne od zysku za grę własną. Podkreślamy różnice taktyczne przy zapisie robrowym i sportowym. Bilansowanie Na początek przeprowadzamy ćwiczenia w bilansowaniu wyłącznie punktowym (bezatutowym). Zwracamy uwagę na wartość punktową lewy – 40:13 = 3. Wartość ta w rozdaniach z długimi kolorami jak też i krótkimi (przy grach kolorowych) będzie ulegała znacznym odchyleniom, co spowoduje konieczność wprowadzenia bilansu mieszanego. Przykłady rąk pokazujących niedokładności prostego bilansu punktowego (siłowego): A 3 2 7 5 A 2 8 6 4 A K D 4 3 2 9 8 6 5 3 A 8 6 4 2 Ręce zawierają tylko 21 punktów Miltona Worka, a przy grze w BA gwarantuje w 90% przypadków (podział inny niż 4:0) wzięcie 9 lew w BA. Spowodował to fakt iż nie liczone w bilansie punktowym trzy blotki karowe (432) przynosiły lewy równie skutecznie jak asy. Wynika z tego, że takim kartom należałoby również przyporządkować jakąś wartość punktową. I czynimy to przydzielając im wartość 2 punktów. Po uwzględnieniu tego siła połączonych rąk W i E wynosi już nie 21 punktów tylko 21 + 6 (3x2) = 27, a to podzielone przez statystyczną wartość potrzebna na jedna lewę czyli przez 3 daje 9, czyli liczbę lew jaką możemy wziąć w danym rozdaniu. Przykład rozdani przebitkowego, gdzie źródłem lew są przebitki głównie: A K 9 8 4 3 2 D W 10 7 6 5 9 8 7 6 5 4 - - 4 3 2 - 5 4 3 2 Jest to przykład skrajny kompletnie. Strona WE posiada tylko 10 PC (Point Counts - równoznaczne z pojęciem punkty Miltona Worka) ale przy trzech renonsach i komplecie kart w pikach może wziąć 13 lew na dwustronnych przebitkach. W tej sytuacji wartość kolorów krótkich musiałaby być jakaś abstrakcyjnie wysoka, bo do 39 punktów przeliczeniowych brakuje aż 29 (10 mamy w pikach za 4 figury liczone od góry 4-3-2-1). Zatem wartość renonsu w tym rozdaniu to prawie 10 punktów przeliczeniowych. Jest to jednak rozdanie skrajne i rzeczywista statystyczna wartość koloru krótkiego jest znacznie niższa i zależy w głównej mierze od liczby posiadanych atutów przy krótkości. Zainteresowanych odsyłam do książki Władysława Izdebskiego “Podstawowa Szkoła Brydża” gdzie temat kolorów krótkich jest dokładnie wyłożony. Bilans mieszany Bilans taki uwzględnia źródła lew na honory, forty i przebitki. Wartość honorów obliczamy za pomocą skali Miltona Worka. Blotki w kolorze atutowym przy uzgodnionym kolorze (łącznie co najmniej 8 kart na obu rękach) mają wartość 2 punktów każda poczynając od czwartej w kolejności od góry karty na jednej ręce. Jeśli posiadamy boczny długi kolor, to blotkom w takim kolorze (ale tylko jednym !) przydzielamy po 1 punkcie do bilansowania. Kolor atutowy może być rozłożony w rękach partnerów równomiernie – np. przy 8 kartach jest to układ 4-4. Wtedy możemy wybierać, która ręka ma wziąć więcej przebitek. Przy układzie mniej zrównoważonym np. 5-3, zazwyczaj więcej pożytku przyniosą przebitki od dłuższego członu koloru, ponieważ blotki na dłuższej ręce przyniosą lewy jako forty. Wyjątkiem jest technika nazywająca się “grą na odwrócona rękę”. Warunkiem wykonania przebitki jest posiadanie krótkości w ręce, w której będziemy przebijać. Krótkością jest renons, singleton (singiel) lub dubleton (dubel). Bilans mieszany jest przedstawiony w oddzielnym fragmencie internetowej SZKOŁY brydża. Trening brydżowy (na podstawie książki Z. Szuriga) W momencie kiedy prowadzący uzna, że podopieczni posiedli fundamenty wiedzy brydżowej może przystąpić do regularnego treningu brydżowego. Formy kształcenia i samokształcenia Studiowanie literatury Obserwacje gry Trening właściwy indywidualne rozwiązywanie problemów – największą wartość mają problemy rozgrywkowe i wistowe na dwie ręce. Trening w parach – licytacje specjalnie przygotowanych rozkładów (np. pojedynki mistrzów dostępne na łamach literatury brydżowej lub licytowanie rozkładów przypadkowych – odrzucamy pewną ilość blotek (najlepiej 13) i rozdajemy po 13 kart. Odrzucenie blotek dynamizuje rozdania, a podzielenie pozostałych kart na 3 ręce po 13 kart pozwala na odrzucenie ręki nieciekawej jeśli takowa przyjdzie Trening zespołowy przy udziale co najmniej 4 osób, najlepiej z prowadzącym – trenerem lub instruktorem na przygotowanych w grupach tematycznych rozkładach np. wybór właściwej końcówki, problemy rozgrywkowe lub wistowe gra praktyczna Szkolenie pod okiem trenera wstępne działania trenera – zapoznanie z zasadami gry oraz przepisami, rozpoznanie umiejętności grupy – znajomość innych gier karcianych, możliwości intelektualne grupy wykłady i ćwiczenia – wykład tradycyjny i problemowy – błędy popełniane przy prowadzeniu wykładów – np. powielanie treści dostępnego podręcznika – wykład ma stanowić uzupełnienie podręcznika i rozjaśnienie kwestii trudnych, niezrozumiałych dla grupy w opisie podręcznikowym. Grupa tematów do wykładów: Wybór otwarcia (zwykle dla początkujących) i odpowiedzi Wybór wejścia do licytacji po otwarciu przeciwnika Ocena strefy licytacji Wybór kontraktu w danej strefie Metody licytacji w strefie szlemowej Licytacja zaporowa strony własnej Licytacja po zaporach przeciwnika Podejmowanie decyzji w licytacjach dwustronnych Pierwsze wyjście Zagrania wistujących w dalszej fazie gry gra obserwowana – trener nie komentuje w zasadzie w czasie gry, tylko robi notatki, odkładając analizę i ocenę na zakończenie treningu sprawdzanie wiadomości i umiejętności – cele diagnostyczne i kształcące, stosuje się testy osiągnięć, polecane są formy testu wielokrotnego wyboru FAZY SZKOLENIA 1. Od zera do uczestnictwa w grze praktycznej nauczenie umiejętności “ogólnokarcianych” nauczanie rozgrywki rozpoczęcie rozgrywki, pojęcie dziadka, zgrywanie w kolejnych lewach atutowanie impas i ekspas wyrabianie lew planowanie rozgrywki bezatutowej planowanie rozgrywki kolorowej rozgrywka bezpieczna i rozgrywka na jedyną szansę pomost pomiędzy rozgrywką i licytacją ( polega na tym, że w pokazanym rozdaniu słuchacze mają określić, który kontrakt ich zdaniem jest najwłaściwszy, najpierw demonstrując 4 ręce, a potem 2, ograniczając sie do przykładów, w których jedna ze stron ma wyraźną przewagę karty. Pozwoli to również oswoić się z diagramami brydżowymi. problematyka licytacyjna obliczanie siły ręki i określanie typu układu wybór otwarcia bilans bezatutowy bilans po uzgodnieniu koloru odpowiedzi forsujące licytacje po odpowiedzi 1 BA – naturalne lub z wprowadzeniem konwencji Staymana licytacja po odpowiedzi two over one licytacja po odpowiedzi one over one licytacja po interwencji przeciwnika wpływ interwencji na planowanie rozgrywki licytacja w obronie – hierarchia celów: (1) gra własna z szansami realizacji; (2) wskazanie wistu; (3) przygotowanie obrony; (4) utrudnienie licytacji przeciwnikom podstawy wistu przy grze w BA przy grze w kolor Otwarcia na wysokości 2, 3 i 4-ch otwarcie 1 BA 2. Od uczestnictwa w grze praktycznej do początków brydża sportowego rozszerzenie wiadomości z zakresu wistu uzupełnienie zrzutek jakościowych zrzutkami ilościowymi; sytuacje kiedy to sie przydaje: (1) przepuszczenie celem odcięcia od longera bez dojścia, (2) wyliczenie ile razy przechodzi dany kolor, by nie stracić tempa na zmianę ataku; (3) określenia (wyliczenie) układu rozgrywającego by wiadomo było jakie karty zatrzymać w końcówce – obrona przed przymusem licytacja dwustronna wprowadzamy pojęcia pas forsujący i odzywka typu re-open wyeksponowanie problematyki decyzyjnej w trzech sytuacjach: (1) możliwość opłacalnej obrony; (2) licytacja po obronach przeciwników; (3) walka o częściowy zapis licytacja po uprzednim pasie - żadna naturalna odzywka nie może być forsująca licytacja przy zapisie częściowym podstawy licytacji szlemikowej sekwencje nadwyżkowe inwity Blackwood Konwencja atutowa wywiad bezatutowy i en passant odzywki zaporowe wpustka końcowa i wyliczenie rozkładu odblokowanie oraz wyliczenie rozkładów przez wistujących 3. Od początków sportu do średniej klasy zawodniczej specjalne ustalenia w licytacji dwustronnej kontra odpowiedź dziwne bez atu kontra Sputnik Rekontra ratunkowa SOS konwencje strefy dogranej czwarty kolor wywołanie kombinowane Strefa szlemowa do poznanych wcześniej technik takich jak inwit, Blackwood, konwencja atutowa wprowadzamy licytację za pomocą cue bidów licytacja po otwarciu 1 BA teksas (transfer) Jacoby`ego licytacja po interwencji przeciwnika informacja o różnych systemach stosowanych przez przeciwników problemy taktyki gry zrzut przymusowy i gra na odwróconą rękę Ryszard Kiełczewski [email protected] Szkoła Brydż, pomimo stosunkowo krótkiej swojej historii, jest jedną z najbardziej popularnych i prestiżowych gier karcianych. Protoplastą brydża jest wist – gra, której początki sięgają XVI–XVII w., a która szczególną popularność zdobyła w wieku XIX. Brydż jest jedną z niewielu gier, w którą grają ludzie w każdym wieku i każdej narodowości, praktycznie we wszystkich zakątkach świata. Przedstawiamy historię i zasady gry w brydża. Wiele wskazuje na to, że brydż narodził się w Rosji lub w Turcji w drugiej połowie XIX w. Najstarszy opis gry, która uznawana jest za pierwotną formę brydża, pochodzi z 1886 roku (Biritch, or Russian Whist) – w tej odmianie gry nie ma licytacji (podobnie jak w wiście), ale nowym elementem jest ustalanie koloru atutowego lub deklaracja gry bez atu – „biritch”, przez rozdającego lub jego partnera i „wykładanie” się partnera. Kolejnym etapem było powstanie w początkach XX w. brydża licytowanego (auction bridge) – jak łatwo przewidzieć, nowym elementem jest licytacja przeprowadzana w celu uzgodnienia liczby lew, którą partnerzy wezmą w trakcie rozgrywki. W latach 20. XX w. zmodyfikowany został zapis (tzn. sposób liczenia punktów) i tym samym powstał brydż kontraktowy (contract bridge), który znany jest obecnie jako brydż. Brydż jest grą dla czterech osób, stanowiących dwie pary. Jest to zarówno gra towarzyska (brydż towarzyski lub robrowy, ang. rubber bridge), w którą można pograć ze znajomymi w domowym zaciszu, jak i dyscyplina sportowa, w której rozgrywane są zawody o randze międzynarodowej (brydż sportowy, porównawczy, ang. duplicate bridge). W brydżu towarzyskim celem jest zdobycie maksymalnej liczby punktów podczas robra (rober – wygrana dwóch spośród trzech rozgrywanych partii), a gra przebiega w sposób mniej formalny niż w brydżu sportowym. W brydżu sportowym przypadek i szczęście nie odgrywają praktycznie żadnej roli – liczą się umiejętności grających, podczas gdy w brydżu robrowym przypadek jest znaczącym elementem gry. Opisane na tej stronie reguły dotyczą brydża towarzyskiego, ale w znacznej części pokrywają się z regułami stosowanymi w brydżu sportowym. Na grę (robra) składają się dwie lub trzy partie – rober kończy się, gdy jedna z par wygra dwie z nich. Każda partia to jedno lub kilka rozdań, w trakcie których drużyna może zdobyć punkty – partia kończy się wygraną drużyny, która pierwsza zdobędzie co najmniej 100 punktów, przy czym punkty do zakończenia partii liczą się jedynie wtedy, gdy drużyna rozgrywa rozdanie po wygranej licytacji. Każde rozdanie można podzielić na cztery etapy: tasowanie i rozdawanie kart, licytacja, rozgrywka oraz podliczenie punktów. Tasowanie i rozdawanie kart Do gry wymagana jest standardowa talia zawierająca 52 karty. Obowiązuje starszeństwo kart: A K D W 10 9 8 7 6 5 4 3 2, które ma znaczenie w trakcie rozgrywki przy określaniu która karta jest silniejsza i który z graczy zabiera lewę. Starszeństwo kolorów: bez atu (brak koloru atutowego), pik ♠, kier ♥ (tzw. kolory starsze), karo ♦, trefl ♣ (kolory młodsze) ma znaczenie w trakcie licytacji: kolejny gracz musi zalicytować „więcej” niż jego poprzednik lub spasować. Każdy z graczy otrzymuje po 13 kart. W tradycyjnej grze używane są dwie talie kart – podczas gdy jeden z graczy rozdaje karty, jego partner tasuje drugą talię i umieszcza ją po swojej prawej stronie (tj. po lewej następnego rozdającego). Rozdaje się karty począwszy od gracza po lewej, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Gracz przed rozpoczęciem rozdawania, ma prawo przetasować talię raz jeszcze, a bezpośrednio przed rozdaniem powinien podać talię do przełożenia przeciwnikowi siedzącemu po swojej prawej stronie (poprzedniemu rozdającemu). Licytacja Licytacja ma na celu określenie kontraktu: tj. ustalenie koloru atutowego lub gry bez obranego koloru atutowego oraz poziomu gry, czyli minimalnej liczby lew, które zostaną zebrane przez parę rozgrywającą. Najmniejszy kontrakt, jaki można zadeklarować to siedem lew – licytacja na poziomie „jeden” oznacza deklarację zebrania siedmiu lew, na poziomie „dwa” – ośmiu lew, itd. Licytację rozpoczyna rozdający, następni gracze zgłaszają swoje odzywki zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Każdy z graczy może wybrać jedną z odzywek: pas – rezygnacja z licytacji (ale tylko w bieżącej kolejce, gracz może brać udział w dalszej licytacji, jeśli ponownie będzie jego kolej), kontra – jeśli gracz uważa, że przeciwnicy nie są wstanie wygrać deklarowanego przez nich kontraktu (kontra na grę skutkuje podwojeniem punktacji), rekontra – jeśli gracze zostali skontrowani, ale licytujący uważa, że jednak uda im się wygrać kontrakt (rekontra ponownie podwaja punktację, czyli po rekontrze punkty liczą się poczwórnie), przelicytować poprzednika – gracz musi zalicytować wyżej niż ostatnio licytowany kontrakt, przy czym licytacja na poziomie n zobowiązuje graczy do wzięcia 6+n lew. Kolejność odzywek jest następująca: najmłodsza 1♣, potem 1♦, 1♥, 1♠, 1BA (bez atu), następnie na poziomie 2: 2♣, 2♦, 2♥, 2♠, 2BA, dalej na poziomie 3, i tak aż do 6. Licytacja kończy się po trzech kolejnych odzywkach pas, po dowolnej innej odzywce. Licytację wygrywa para, która ostatnio licytowała kontrakt. Gracz, który pierwszy licytował kolor kontraktu, zostaje rozgrywającym. Zalicytowanie odzywki określającej kolejny poziom kontraktu po kontrze lub rekontrze anuluje kontrę – kontrakt będzie rozgrywany z kontrą/rekontrą wtedy, gdy bezpośrednio po niej wystąpiły trzy pasy. Jeśli żaden z graczy nie zalicytował kontraktu (wystąpiły cztery pasy po rozdaniu kart), rozdanie zostaje zakończone bez rozgrywki i zapisu punktów – w następnym rozdaniu karty są rozdawane przez kolejnego gracza w kolejności. W początkach brydża licytacja opierała się na naturalnym znaczeniu odzywek – tzn. licytacja np. 2¦ oznaczała posiadanie minimum 5-kartowego koloru i wysokich kart. W brydżu współczesnym stosuje się systemy licytacyjne, w których odzywki mają sztuczne znaczenie, pozwalające na precyzyjne przekazywanie informacji o kartach. Istnieje wiele konwencji i systemów licytacyjnych, mniej lub bardziej opartych na systemie naturalnym. Znaczenie odzywek, jakimi posługują się partnerzy musi być znane przeciwnikom – ideą jest współpraca z partnerem bez przekazywania sobie dodatkowych informacji poza odzywkami w licytacji. Rozgrywka Celem rozgrywki jest zrealizowanie (ugranie) wylicytowanego kontraktu. Rozgrywkę prowadzi rozgrywający, a jego partner po wyłożeniu kart nie bierze udziału w grze. Zadaniem przeciwników (obrońców) jest niedopuszczenie do zrealizowania kontraktu. Po zakończeniu licytacji gracz następny po rozgrywającym (zgodnie z ruchem wskazówek zegara, gracz po lewej rozgrywającego) wykłada dowolnie wybraną przez siebie kartę. Bezpośrednio po wiście obrońcy (wist – pierwsza karta w lewie) partner rozgrywającego wykłada na stół swoje karty, od tej pory partner nazywany „dziadkiem” nie bierze udziału w dalszej grze. Karty powinny być uporządkowane kolorami i wg starszeństwa. Wygląd stołu po wyłożeniu się partnera rozgrywającego widoczny jest na zdjęciu obok. W trakcie rozgrywki obowiązuje zasada dokładania do koloru pierwszego wyjścia w lewie. Jeśli gracz nie może dołożyć odpowiedniej karty, to może położyć dowolną, w tym przebić atutem (w grze BA nie ma takiej możliwości). W rozgrywce obowiązuje starszeństwo kart zarówno dla koloru wyjścia jak i w kolorze atutowym. Gracz, który położył najstarszą kartę w kolorze wyjścia lub – jeśli były grane atuty – najstarszą kartę w kolorze atutowym, zabiera lewę i rozpoczyna następną (wistuje). Jeśli rozgrywający zabrał lewę kartą „z ręki”, to do następnej wychodzi z ręki, a jeśli zabrał lewę „z dziadka”, to do następnej wychodzi również kartą z dziadka. Zapis w brydżu towarzyskim jest prowadzony w tabeli podzielonej na cztery części: „My”/„Wy” i „nad kreską”/„pod kreską”. Pod kreską zapisuje się punkty wymagane do dogrania partii (za wylicytowany i ugrany kontrakt), natomiast nad kreską zapisuje się premie za nadróbki, wpadki przeciwników, dogranie partii, robra itp. Para wygrywa partię, jeżeli zdobędzie 100 punktów pod kreską. Jeżeli jednej drużynie udało się ugrać mniej niż 100 punktów pod kreską, a druga drużyna dograła w tym czasie partię, to punkty częściowe „przepadają” – para musi rozpocząć partię od nowa. Po zakończeniu rozgrywki (tj. rozegraniu wszystkich trzynastu lew) i podliczeniu lew następuje sprawdzenie, czy kontrakt został ugrany. Jeśli rozgrywający wziął mniej lew niż zadeklarowany kontrakt, to są to „lewy wpadkowe” – „niedoróbki”, kontrakt „bez jednej”, „bez dwóch” itd. W przypadku wzięcia większej liczby lew niż poziom kontraktu, to są to „nadróbki”. W zależności od poziomu kontraktu, koloru atutowego, od tego, czy gracze wygrali już partię w robrze czy nie (są „po partii” lub „przed partią”) oraz oczywiście od liczby ugranych lew, oblicza się punkty zgodnie z regułami zapisu brydżowego. W brydżu robrowym stosowany jest zapis międzynarodowy, który obejmuje kilka elementów: Jeżeli kontrakt został zrealizowany, to pod kreską zapisuje się punkty za wylicytowane i ugrane lewy: BA (bez atu) Bez kontry Z kontrą Z rekontrą Kolor atutowy 40 za pierwszą lewę 30 za każdą następną 80 za pierwszą lewę 60 za każdą następną 160 za pierwszą lewę 120 za każdą następną ♠ lub ♥ (starszy) 30 za każdą lewę 60 za każdą lewę 120 za każdą lewę ♦ lub ♣ (młodszy) 20 za każdą lewę 40 za każdą lewę 80 za każdą lewę Są to jedyne punkty, które zalicza się do partii. Do dogrania partii za jednym razem (bez kontry) wymagana jest gra na poziomie 3BA, 4♠, 4♥, 5♦ lub 5♣ (3 baz atu, 4 w starszy kolor lub 5 w młodszy). Jeżeli kontrakt został zrealizowany z nadróbkami, do dodatkowo nad kreską zapisuje się punkty premiowe: Gra Przed partią Po partii bez kontry 30 za każdą nadróbkę w BA 30 za każdą nadróbkę w ♠ lub ♥ 20 za każdą nadróbkę w ♦ lub ♣ z kontrą 100 za każdą nadróbkę 200 za każdą nadróbkę z rekontrą 200 za każdą nadróbkę 400 za każdą nadróbkę Jeżeli został wylicytowany i ugrany kontrakt na poziomie 6 (szlemik) lub 7 (szlem), to nad kreską zapisuje się premię: Premia Przed partią Po partii za szlemika 500 750 za szlema 1000 1500 Jeżeli szlem lub szlemik nie został wylicytowany, to premii nie dolicza się. Jeżeli został ugrany kontrakt kontrowany lub rekontrowany, to nad kreską zapisuje się: 50 punktów – jeśli ugrano kontrakt kontrowany, 100 punktów – jeśli ugrano kontrakt rekontrowany. Jeśli kontrakt nie został ugrany, to nad kreską, po stronie obrońców zapisuje się punkty: Niedoróbka Przed partią Po partii Bez kontry Z kontrą Z rekontrą Bez kontry Z kontrą Z rekontrą pierwsza 50 100 200 100 200 400 druga i trzecia 200 400 300 600 czwarta i następne 300 600 300 600 Po zakończeniu robra, po stronie pary, która wygrała robra, nad kreską zapisuje się premię: 700 punktów – jeśli obrońcy są przed partią, 500 punktów – jeśli obrońcy są po partii. Jeżeli jeden graczy po rozdaniu kart posiada cztery lub pięć honorów (As, Król, Dama, Walet i Dziesiątka w kolorze atutowym lub cztery Asy w BA), to nad kreską dla jego drużyny zapisuje się premię: 100 punktów – jeżeli posiada cztery z pięciu honorów w kolorze atutowym, 150 punktów – jeżeli posiada pięć honorów w kolorze atutowym lub cztery Asy w grze bez atu. Premia za honory może zostać dopisana w dowolnym momencie po zakończeniu licytacji, ale z oczywistych powodów zapisuje się ją po zakończeniu rozgrywki. Czy wiesz, że Kości są prawdopodobnie najstarszą grą, jaką wymyślili ludzie. Nie była to jedna gra, ale mnóstwo wariantów o różnych regułach.

wzięcie 13 lew w brydżu